Start Zabytki
Zabytki gminy Izbica PDF Drukuj Email

 

Dworzyska

 

Zespół dworski z XIX/XX

Na terenie zespołu zobaczymy: dworek, spichlerz oraz park.

 

Izbica

 

Cmentarz żydowski

Cmentarz znajduje się na wzgórzu, w pobliżu zbiegu ulic Lubelskiej i Fabrycznej. W trakcie II wojny światowej Niemcy niemal doszczętnie zdewastowali nekropolię. Destrukcji uległ mur cmentarny, stare, zabytkowe macewy wykorzystano do prac budowlanych, między innymi w areszcie gestapo. Dzieła destrukcji dokończyli niektórzy chrześcijańscy mieszkańcy miasta i okolicznych miejscowości. Podobno jeszcze wiele lat po wyzwoleniu rozkopywano groby w poszukiwaniu kosztowności.

 

Pomnik w hołdzie poległym i pomordowanym w latach 1863, 1920, 1939, 1946.

 

 

Obelisk upamiętniający deportację Żydów z niemieckiego Erkelenz do Izbicy.

 

 

 

Klinkiernia z wieżą ciśnień

Klinkiernia istniała już w 1904 roku, a powstała na miejscu istniejącej wcześniej cegielni, która uległa spaleniu. Działania Pierwszej Wojny Światowej zupełnie zniszczyły zabudowania klinkierni, lecz w latach 1928 - 1929 Rząd Polski przystąpił do uruchomienia tego obiektu i wyposażył w zupełnie nowe urządzenia. Produkcja osiągała w tamtym czasie ok. 6 milionów sztuk klinkieru rocznie i pokrywała niemal całkowicie zapotrzebowanie na budowę dróg i ulic miejskich dawnego woj. lubelskiego i warszawskiego.

 

 

Orłów Murowany

 

Kościół p.w. św. Kajetana

Wybudowany w latach 1923-1929, w czasach administrowania Adama Ubysza. Kościół jest murowany z kamienia i cegły, 3-nawowy, neoromański. Po lewej stronie prezbiterium kaplica (pierwotnie przewidziana na kaplicę grobową hr. Kickiego), po przeciwnej - zakrystia. Ołtarz główny drewniany wyk. przed 1939 r. w Poznaniu z dużym drewnianym krzyżem i obrazem ustanowienia Najświętszego Sakramentu (przywieziony z Zachodu). Dwa ołtarze boczne, jeden z obrazem św. Kajetana. Sklepienie naw beczkowe, posadzka z terakoty. Na chórze muzycznym organy z 1908 r. odkupione od par. Frampol, remontowane. Chrzcielnica neoklasycystyczna z 1954 r., wykonana przez miejscowych stolarzy. Obok kościoła dzwonnica z elementów żelaznych (1954 r.) z dzwonem.

 

Zamek w Orłowie Murowanym

Nazywany zamczyskiem lub fortalicją, położony jest na północnej krawędzi terasy rzeki Wolicy, dopływu Wieprza. Była siedziba obronna znajduje się obecnie w stanie ruiny, a zachowane do dziś pozostałości murów nie pozwalają na pełne odczytanie planu przestrzennego obiektu.

 

Zespół pałacowy

Założony w I poł. XIX w. przez Kickich, przekazany w 1878 r. przez ostatniego właściciela Kajetana Kickiego Towarzystwu Osad Rolniczych. Pałac zbudowany w 1842 r., być może wg projektu architekta Henryka Marconiego, niewykończony. Odbudowany po 1882 r. ze znacznym zatarciem cech stylowych. Pałac należący dawniej do rodziny Kickich, otoczony jest parkiem tworząc dobrze zachowany zespół pałacowo-parkowy. Od frontu do pałacu biegnie kasztanowo-topolowa aleja prowadząca do okrągłego gazonu z podjazdem. Za pałacem zachował się półokrągły salon ogrodowy wyznaczony przez drzewa. Niegdyś rosło tu 700 drzew należących do 24 gatunków.

 

Źródło Św. Jana

Pierwsze wzmianki o źródle Św. Jana Nepomucena oraz uzdrawiających właściwościach wody można odnaleźć na stronach spisanego w 1878 r. testamentu hrabiego Kajetana Kickiego, właściciela orłowskich dóbr. W każdą Wielką Sobotę zjeżdżali się tu chorzy, aby obmyć chore miejsca w cudownej wodzie. Przy źródełku znajdują się dwie kamienne figurki: Św. Jana Nepomucena i Św. Antoniego Padewskiego. Św. Jan Nepomucen trzyma w dłoniach krzyż, natomiast Św. Antoni Padewski trzyma w ramionach Dzieciątko Jezus. Figurki przy źródle Św. Jana Nepomucena otaczane są przez miejscową ludność niezwykłym kultem.

 

 

Tarnogóra

 

Pałac neogotycko-klasycystyczny z parkiem z XIX wieku

Pałac został wybudowany w latach 1830-1840 przez generała Józefa Czyżewskiego, który kupił Tarnogórę w 1823 roku od Ignacego Horodylskiego. Pałac powstał prawdopodobnie na podwalinach XVI wiecznego dworu Tarnowskich. Pałac usytuowany jest na stoku lekkiego wzgórza frontem zwrócony na północ z portykiem wejściowym wspartym na czterech kolumnach toskańskich zwieńczonych trójkątnym frontonem z datą 1840. Pałac zbudowany jest na planie prostokąta od frontu jednokondygnacyjny a od tyłu z powodu obniżenia terenu dwukondygnacyjny. Z tyłu budynku na podmurowaniu znajduje się ziemny taras z kamiennymi wazonami na postumentach a przy południowo-zachodnim narożniku okrągła, nakryta wąskim stożkowatym dachem wieża. Pałac został pokryty czterospadowym, blaszanym dachem ze świetlikami. Wewnątrz budynku w trzech pokojach zachowały się układane z kilku gatunków drewna posadzki a sufity w holu i pokojach wykończone są zdobna sztukateria. W holu znajduję się piaskowcowy kominek oraz mauretańskie przejście arkadowe prowadzące na piętro. Za pałacem zachowały się pozostałości parku pochodzącego z połowy XIX w. Od frontu zaś rozciąga się owalny trawnik oraz aleja dojazdowa, zachowały się również fragmenty ogrodzenia z neogotyckimi, ceglanymi słupami. W latach 1945-2012 w budynku mieściła się szkoła.

 

Kościół parafialny p.w. św. Zofii

Kościół został wybudowany w 1544 r. z fundacji hetmana Jana Amora Tarnowskiego, przy istniejącej od początku XVI w. wieży obronnej. Położony na wzniesieniu, murowany z cegły i z kamienia, otynkowany i podpiwniczony, jednonawowy. W 1765 r. w kościele przeprowadzono remont zaś w latach 1871-1872 świątynia została znacznie rozbudowana – przedłużono prezbiterium oraz włączono weń stara wieżę, po bokach natomiast wybudowano 2 piętrowe zakrystie a także kruchtę od zachodu. W 1872 r. konsekrowany przez bp Walentego Baranowskiego. W 1908 r. dobudowano kruchtę oraz przedsionek od południa. Wewnątrz świątyni znajdują się 3 drewniane ołtarze: główny wykonany w 1937 roku przez miejscowego stolarza Dobrzańskiego z 2 obrazami: MB z Dzieciątkiem z XVII? w. i św. Zofii z 3 córkami. Ołtarze boczne - 2, rokokowe z II poł. XVIII w. przeniesione pod koniec XIX w. z kościoła w Radecznicy. W ołtarzu po prawej - 2 obrazy zabytkowe: Zwiastowania NMP (Feliks Pęczarski 1839) i św. Mikołaja. W lewym - rzeźba P. Jezusa Ukrzyżowanego.

 

Młyn wodny wzniesiony w latach 1881-1883.

 

 

Kapliczka w Tarnogórze

Legenda głosi, że kapliczka stoi w miejscu spotkania Jana Sobieskiego, który wracał spod Wiednia po zwycięskiej odsieczy, z żoną Marysieńką, która wyjechała mu na spotkanie. Na pamiątkę tego wydarzenia postawiono drewnianą kapliczkę, która stała do powstania styczniowego w 1863 r. Po powstaniu mieszkańcy Tarnogóry wspólnie z powstańcami postanowili wybudować kapliczkę murowaną. W górnej półkolistej części kapliczki umieszczono rzeźbę św. Michała Archanioła z mieczem na znak zwycięstwa. Podczas działań wojennych 25 lipca 1944 r., kiedy wojska niemieckie uciekały w stronę Wisły, spalona została ulica Krakowskie Przedmieście, a wraz z nią także i kapliczka. Po wyzwoleniu mieszkańcy Tarnogóry ponownie odbudowali kapliczkę.

 

Stryjów

 

Pałac

W 1 poł. XIX w. w Stryjowie zbudowano parterowy, murowany klasycystyczny dwór parterowy. W 1879 roku majątek kupił Adolf Smorczewski i rozpoczął rozbudowę dworu przekształcając go w neogotycko-renesansowy pałac na planie litery H. Po zachodniej i wschodniej stronie zbudowano dwa różnie ukształtowane, piętrowe skrzydła wysunięte przed fasadę starszego budynku a także do tyłu. Na skrzydle zachodnim znajduje się czworoboczna wieża ozdobiona herbami Rawicz Smorczewskich i Leszczyc Waliszewskich. Na wschodnim skrzydle znajduje się otwarty ganek o trzech arkanach, nakrytych balkonem otoczonym balustradą. Pałac wybudowany był z cegły i otynkowany a w jego pobliżu znajdowała się brama wjazdowa z kordegardą. Pałac otoczony jest parkiem krajobrazowym zaprojektowanym przez Waleriana Kronenberga, od zachodu zaś dwór otoczony był salonem ogrodowym wyznaczonym półkolistymi skupieniami drzew. Do pałacu przylegał również kompleks stawów hodowlanych o powierzchni 65 ha, które uległy do chwili obecnej całkowitej degradacji.

 

Kordegarda w kształcie neogotyckiego zameczku z końca XIX w.

 

 

Park pałacowy według projektu Waleriana Kronenberga.

 

 

Wirkowice Pierwsze

 

Kapliczka Św. Jana

Kapliczka Św. Jana Nepomucena, pierwotnie drewniana mimo wielokrotnego odnawiania uległa zniszczeniu. W latach siedemdziesiątych XX w. zmieniono ją na murowaną. Wewnątrz kapliczki mieści się drewniana, malowana figura Św. Jana Nepomucena. Figura pochodzi z XIX w. Według przekazów ustnych figura została wyłowiona z rzeki w czasie powodzi.

 
________________________________________________________________________________

Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

Leader

Program Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013


Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich
Europa inwestująca w obszary wiejskie
Strona współfinansowana ze środków Unii Europejskiej w ramach Działania 431 "Funkcjonowanie Lokalnej Grupy Działania, nabywanie umiejętności i aktywizacja" osi 4 LEADER Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013
Instytucja Zarządzająca Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 - Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi
 

Kalendarz wydarzeń

logo chata w kole

 

Copyright © 2018 Miejsca Pełne Uroku. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Joomla! jest wolnym oprogramowaniem dostępnym na licencji GNU GPL.